Dyscypliny olimpijskie (1). Taekwondo.
news
autorJakub Andrzej Wojciech Wlazło / 2016-06-10

TAEKWONDO jest to sztuka walki pochodząca z Korei. Podobnie jak w innych sztukach walki liczy się równowaga ciała i ducha. W języku Koreańskim poszczególne człony oznaczają: tae - kopać, kwon- uderzać pięścią, do - droga, metoda i refleksja filozoficzna. W XX w. w Korei ta dyscyplina zyskała rangę sportu narodowego o cechach patriotycznych, najbardziej w czasach japońskiej dominacji. W latach 50’ XX w. nastąpiła kodyfikacja Taekwondo, dzięki temu sport ten stał się popularny nie tylko w kraju swojego pochodzenia ale także na całym Świecie i obecnie uprawia go 20 mln adeptów z 144 federacji. Najwybitniejsi zawodnicy pochodzą z  Korei Południowej, USA, Hiszpanii czy Turcji. 

ZASADY: dwóch zawodników walczy w trzech rundach po trzy minuty każda, które przedzielone są 30 sekundowymi przerwami. Zawodnicy występują w ośmiu kategoriach wagowych: mężczyźni od 50-83 kg a kobiety 43-70. Zawodnicy walczą na matach, o wymiarach 12x12 metrów a wewnątrz niej znajduje się kwadrat 8x8 i jest to pole walki, a w jego środku umieszczone jest pole bezpieczeństwa. Walki ocenia sześciu sędziów a każdy ma inne zadanie: mierzenie czasu, przydzielanie punktów i wysłuchiwanie protestów, czuwanie nad przebiegiem walki i wydawanie odpowiednich komend. Punkty zapisywane są na specjalnych arkuszach lub elektronicznie za pomocą przycisków. Uczestnicy walki mogą zadawać ciosy nogami (cała stopa i dolna część goleni) oraz rękami(proste ciosy zaciśniętą pięścią. Ciosy mogą być też zadawane w korpus od kości policzkowej do główki miednicowej, a w twarz można uderzać tylko nogami. Punktowane jest każde celne uderzenie, a wygrać można na trzy sposoby. Na punkty, przez nokaut i niezdolność przeciwnika do walki. 

Taekwondo jest jednolitym systemem walki, w skład którego wchodzą ściśle określone postawy i ruch kształtujące każdą część ciała w sposób systematyczny i naukowo kontrolowany. Jego postawę tworzą:

   ▪     ćwiczenia formalne (poomse): harmonijne połączenie wszystkich technik obrony i ataku, kształtujące umiejętności walki z jednym lub wieloma przeciwnikami. W ten sposób uczeń może ćwiczyć różne techniki obrony i ataku bez realnego przeciwnika i niebezpieczeństwa.

   ▪     walka (kyorugi):

             ▪     sterowanej (machu kyorug) i przebiega wg z góry ustalonego schematu jest to zbiór ściśle określonych ataków i technik obrony po wykonaniu trzech kroków (sebon kyorugi), dwóch kroków (dubon kyorugi) i jednego kroku (hanbon kyorugi)

 

 

 

             ▪     wolna walka ćwiczebna (yansop kyorugi) przeciwnik staje się realny. Walczący powinien decydować samodzielnie i błyskawicznie.

             ▪     walka sędziowana (jayu kyorugi) podlega pewnym ścisłym regółom sportowym

             ▪     techniki samoobrony (hosinsul) są zbiorem rozwiązań technicznych składających się z uderzeń, dźwigni i rzutów mających na celu obronę przed atakującym przeciwnikiem. Wymaga najwyższego stopnia koncentracji uwagi, szybkiego reagowania i umiejętności wyczuwania się w zamiary przeciwnika

             ▪     rozbicia twardych przedmiotów (kyokpa) jt. tłuczenie desek, cegieł i kawałków skał jest dowodem zdolności skutecznej koncentracji siły w jednym punkcie. Tak naprawdę kyokpa jest najmniej praktykowanym elementem treningu. Właściwie nigdy się jej nie trenuje a wynika ona z innych ćwiczeń treningowych.

SPRZĘT: ochraniacze na korpus - Hogo, ochraniacz na golenie, ochraniacz na piersi u kobiet a u mężczyzn na genitalia, kask.

Z Taekwondo wiąże się kilka ważnych dat. W 1961 roku powstał Koreański Związek Taekwondo, w 1966 r. Międzynarodowa Federacja Taekwondo, 1973 r. Światowa Federacja Taekwondo w 1982 r. została uznana przez MKOL. Taekwondo pojawiło się na Igrzyskach najpierw jako dyscyplina pokazowa, było to w roku 1988 i 1992, a dopiero na Igrzyskach w Sydney w roku 2000, Taekwondo zyskało miano pełnoprawnej dyscypliny olimpijskiej. Jeśli chodzi o Mistrzostwa Świata w tej dyscyplinie odbyły się w 1973 r.

 

POLACY I TAEKWONDO: nasz kraj debiutował na MŚ w 1979 r., ale dopiero 1998 odnieśliśmy jakiś sukces za sprawą trzech brązowych medalistów, Agnieszki Skaradzińskiej, Pawła Nowaka i Justyny Tałan. Dużym sukcesem może się pochwalić Roman Warot zajmując trzecie miejsce w turnieju eliminacyjnym do olimpiady w Sydney w 1999r. Jednak kłopoty związkowe spowodowały, że występ Polaka na tak wielkich rangą zawodach nie doszedł do skutku. W 2001 r. Marcin Horzelewski zdobył brąz MŚ. Dotychczas zawodnikami z Polski, którym udało się pojechać na IO była Aleksandra Uścińska (2004) oraz Michał Łoniewski (2012) W tym roku do Rio jadą Karol Robak z Poznania i Piotr Paziński z Warszawy.

 

ZDOBYWCY NAJWIĘKSZEJ LICZBY MEDALI:

Mężczyźni

Hadi Saeibonehkohal Iran medale: 3 (2 złota 1 brąz

Steven Lopez USA medale: 3 ( 2 złota 1 brąz

Servet Tazegul TURCJA medale: 2 (1 złoto i 1 brąz)

 

Kobiety:

Zhong Chen Chiny medale: 2 złota

Jingyu Wu Chiny medale: 2 (1 złoto i 1 brąz)

Kyung-Sun Hwang medale: 2 (1 złoto i 1 brąz)

 

MEDALIŚCI Z LONDYNU 2012

Źródło: www.olympic.org

 

Podsumowując Taekwondo należy do tej kategorii sportów, które uczą wielu rzeczy, nie tylko sprawności na macie. Przede wszystkim wzmacnia odporność na stres oraz pozwala zachować zimną krew w podbramkowych sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Pomaga utrzymać równowagę psychofizyczną organizmu i rozwija osobowość, dając możliwość rozwijania samodyscypliny. Szczególnie polecany dla współczesnych młodych ludzi, jako alternatywa dla siedzenia przy komputerze a jednocześnie sposób na odreagowanie napięć związanych z coraz szybszym codziennym życiem. Krotko mówiąc, sport godny polecenia dla chcących zachować formę nie tylko fizyczną, ale też umysłową.

Bibliografia: 

http://sp91.wroclaw.pl/?page_id=581

www.olympic.org

www.rio2016.com

Księga Sportu, praca zbiorowa, wydawnictwo Arti, s. 96

Sport Success